هنگام انتخاب مبلمان اداری ، باید در نظر داشت که یک صندلی اداری ارگونومیک باید دارای ویژگی هایی به شرح ذیل در اجزای مختلف تشکیل دهنده آن (شامل نشیمنگا ه، تکیه گاه پشت ، تکیه گاه بازو ، تکیه گاه سر و گردن و پایه های صندلی ) باشد :

  • نشیمنگاه صندلی :

– باید ارتفاع  نشیمنگاه صندلی قابل تنظیم باشد . مخصوصاً وقتی یک صندلی را چند نفر بطور مشترک استفاده می کنند .

– لبه جلویی نشیمنگاه صندلی تیز نبوده و به سمت پایین انحنا داشته باشد .

– پوشش نشیمنگاه صندلی کمی نرم بوده و برای پیشگیری از تعریق در ناحیه ران ها ، نسبت به هوا نفوذ پذیر باشد .

 – سطح نشیمنگاه به اندازه ای باشد که در هنگام نشستن روی آن ، بین لبه کناری نشیمنگاه و ران ، حدود یک اینچ (5/2 سانتی متر) فاصله باشد .

صندلی ارگونومیک

2– تکیه گاه پشت صندلی :

– باید قسمت پایین پشتی صندلی دارای برآمدگی باشد تا هنگام تکیه دادن به پشتی ، این برآمدگی در فرو رفتگی ناحیه کمر (گودی کمر) قرار گیرد . به این ترتیب علاوه بر ایجاد تکیه گاه مناسب برای ناحیه کمر، انحنای طبیعی ستون فقرات بدن نیز حفظ می شود .

– توصیه می شود پشتی صندلی از نوعی باشد که ارتفاع آن قابل تنظیم است تا بتوان برآمدگی پایین پشتی را در ارتفاع ناحیه کمر، تنظیم نمود .

– اگر پشتی صندلی اداری را بتوان در راستای افقی به سمت جلو و عقب حرکت داد ، در اینصورت افراد با قد کوتاه تر می توانند بدون اینکه لبه جلویی نشیمنگاه صندلی در تماس با پشت زانوهایشان باشد با جلو کشیدن پشتی به آن تکیه دهند . همچنین افراد با قد بلندتر نیز می توانند در حالی که  ران های آنها کاملاً بر روی نشیمنگاه قرار دارد با عقب کشیدن پشتی به آن تکیه دهند.

صندلی اداری3- تکیه گاه بازو (دسته صندلی) :

– دسته صندلی باید پوشش نرم و لبه های گرد شده ، داشته باشد . دسته های صندلی با پوشش سفت یا آنهایی که لبه های تیز دارند ، می توانند اعصاب و عروق خونی واقع در ساعد را تحریک نمایند . این تحریک می تواند باعث درد یا سوزش در انگشتان ، دست و بازو شود .

– دسته های صندلی باید در ارتفاعی باشندکه وقتی بازوها و شانه ها به راحتی در دو طرف تنه قرار می گیرند ، برای ساعدها تکیه گاه فراهم باشد .

بیش از حد پایین بودن ارتفاع دسته های صندلی ممکن است باعث شود شما برای استراحت دادن یک ساعد ، به یک طرف بدن متمایل شوید . این کار می تواند باعث خستگی گردن ، شانه ها و پشت گردد . همچنین اگر ارتفاع دسته های صندلی بیش از حد بالا باشد موجب می شود شانه ها را در حالت  بالا آورده نگهدارید که پیامد آن خستگی گردن و شانه ها می باشد .

– فاصله بین دسته های صندلی باید به اندازه ای باشد که وقتی بازوها را نزدیک بدن نگه داشته اید تکیه گاهی برای ساعدها فراهم شده و همچنین نشستن و برخاستن از صندلی به راحتی انجام شود . فاصله بسیار زیاد دسته های صندلی از هم ، باعث می شود هنگام گذاشتن دستها روی آنها ، بازوها از بدن دور شده و به طرف جلو خم شوید که می تواند به خستگی عضلانی در شانه ها و گردن منجر شود . همچنین فاصله بسیار کم بین دسته های صندلی می تواند حرکت بدن بر روی صندلی را محدود نماید .

– نباید طول دسته های صندلی خیلی زیاد باشد زیرا در این صورت نمی توان صندلی را به اندازه کافی نزدیک به میزکار یا کیبرد قرار داد و هنگام کار ، به ناچار دست خود را دراز کرده و یا به طرف جلو خم می شوید . این کار می تواند باعث خستگی و فشار بر کمر ، بازو و شانه شود .

– دسته های صندلی قابل تنظیم، بعد از تنظیم شدن باید ثابت مانده و حرکت نداشته باشند .

4 تکیه گاه سر و گردن :

بهتر از صندلی تکیه گاه پشت سر برای استراحت سر و گردن داشته باشد تا در هنگام خستگی و فشار زیاد ، امکان استراحت برای سر و گردن فراهم باشد .

5-پایه های صندلی :

اگر چرخ دار بودن پایه صندلی ، به شما در انجام راحت تر کار کمک می کند در این صورت صندلی با پنج پایه دارای گوی چرخان ، توصیه می شود . برای صندلی دارای کمتر از پنج پایه چرخ دار ، احتمال واژگون شدن زیاد است . مطمئن شوید چرخ های صندلی مناسب با نوع پوشش کف محل کار بوده و به راحتی بر روی کف اتاق حرکت  می کنند . همچنین لازم است بعد از نشستن روی صندلی ، چرخ ها ثابت مانده و حرکت نداشته باشند .

بخش سوم : تنظیمات صندلی

صندلی می تواند از نوع قابل تنظیم بوده یا غیرقابل تنظیم باشد . برای آنکه هنگام کار ، در حالت  نشسته بر روی صندلی مقابل میز ، راحت باشید باید صندلی را به ترتیب زیر تنظیم کنید :

  • تنظیم ارتفاع نشیمنگاه صندلی :

ابتدا روبروی  صندلی ایستاده و سطح نشیمنگاه را در ارتفاع زانوی خود قرار دهید سپس روی صندلی مقابل میز کار ، به نحوی بنشینید که  بین لبه جلویی نشیمنگاه و و پشت زانو حداقل یک اینچ یا 5/2 سانتی متر فاصله باشد ، در این حال سطح نشیمنگاه را در ارتفاعی تنظیم نمائید که شانه ها آزاد و آرنج ها در  ارتفاع سطح کار قرار گیرد (سطح کار ، سطحی است که دست در آن سطح ، کار انجام می دهد که می تواند مثلاً سطح میز یا سطح صفحه کلید باشد )  همچنین پشت زانوها زاویه 90 درجه یا کمی بیشتر داشته و رانها بدون تحت فشار بودن با سطح زیر میز ، تقریباً موازی با کف اتاق باشد . پس از انجام این کار ، اگر تمام کف پا  به راحتی روی زمین قرار نگرفت باید از زیر پایی استفاده کنید .

البته اگر انجام کار بر روی میز مطرح نبوده و هدف ، فقط نشستن راحت روی صندلی باشد در این صورت بجای درنظر گرفتن ارتفاع سطح کار ، نشیمنگاه را در ارتفاعی تنظیم می کنیم که کف پاها روی زمین قرار گیرد . در شرایطی که ارتفاع نشیمنگاه صندلی اداری قابل تنظیم نبود اگر ارتفاع نشیمنگاه پایین بود  می توانید یک بالش نرم و صاف روی سطح نشیمنگاه قرار دهید تا ارتفاع اضافی مورد نیاز ایجاد شود و اگر ارتفاع نشیمنگاه بیش از حد بالا بوده و پاها در حالت آویزان قرار داشتند ، باید کف پاهای خود را روی زیرپایی قرار دهید .

2- تنظیم تکیه گاه پشت صندلی :

اگر پشتی صندلی قابل تنظیم باشد آن را باید در ارتفاعی تنظیم کردکه برآمدگی پایین پشتی صندلی ، درون قوس ناحیه کمر قرار گیرد تا تکیه گاه راحتی را برای ناحیه کمری ستون مهره ها فراهم کند . توصیه می شود هنگام تکیه دادن به پشتی ، رانها تقریباً موازی با کف اتاق و نیز زاویه بین ران و تنه ، کمی بیشتر از 90 درجه باشد . اگر عمق نشیمنگاه صندلی زیاد بوده و هنگام تکیه دادن به پشتی ، لبه جلویی نشیمنگاه به پشت زانوهای شما فشار وارد می نماید ، یک بالش کوچک بین پشتی صندلی و ناحیه کمری خود بگذارید تا بدن شما کمی به طرف جلوی صندلی آمده و پشت زانو در تماس با لبه جلویی نشیمنگاه نباشد .

3- تنظیم تکیه گاه بازو صندلی :

در صورت امکان ، دسته صندلی را در ارتفاعی تنظیم کنید که هنگام  قرار دادن ساعد روی آن ، بازو در حالت آزاد قرار گیرد . اگر در هنگام کار ،  از تکیه گاه بازو استفاده می نمائید باید تکیه گاه بازو را در ارتفاعی تنظیم کنید که حین کار ، علاوه بر آزاد بودن بازوها ، مفصل آرنج زاویه90 تا 110 درجه داشته و نیز کف دست و ساعد در یک راستا و در ارتفاع سطح کار (مثلاً سطح ماوس) قرار گیرند . اگر دسته های صندلی ، غیرقابل تنظیم و در ارتفاع خیلی پایین باشد ، می توانید با گذاشتن بالشتک روی آنها ، ارتفاع سطح تکیه گاه بازو را بالاتر بیاورید.

صندلی اداری ارگونومیک